MANOS HATZIDAKIS-DIMITRIS HORN-THE PARTY

 Διαδυκτιακά μου φιλαράκια  τι μου κάνετε; ελπίζω
να είστε όλοι καλά ,να περνάτε όμορφα όσοι πήγατε
διακοπούλες ....αλλά και αυτοί που απομείνατε σαν
την αφεντιά μου.
Που μάλλον το βλέπω  χλωμό να πηγαίνω φέτος
λόγω διαφόρων εργασιών που προέκυψαν...
Γι'αυτό λοιπόν προς το παρών μόνο ονειρεύομαι...
μέσα απο εικόνες και στίχους δηλ. κάπως έτσι...


Το όνειρο είναι μια στιγμή.....
ας την ζήσουμε  λοιπόν παρεούλα όσο καλύτερα μπορούμε ξεκινώντας
μέσα απο αυτό το υπέροχο βίντεο...
Οτιδήποτε είναι Χόρν, Λαμπέτη, Χατζιδάκης και μερικοί άλλοι επίσης,
είναι εξ'ορισμού, αυτό που λέμε αριστούργημα, έργο τέχνης , ιστορικό ντοκουμέντο!!!!
Δεν τα σχολιάζουμε αυτά αλλά σωπαίνουμε ,ακούμε και βλέπουμε .....
Ονειρευθείτε  ελεύθερα σας το  επιτρέπω.....με όλη μου την αγάπη!!!!

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΕΔΙΝΕ.wmv

     (Σελ Σιλβερστάιν)

Φίλοι και φίλες τούτη η ανάρτηση είναι  συνέχεια της προηγούμενης  και την αφιερώνω εξαιρετικά στις φίλες marillise, Νηφάλια Μέθη ,στη σιωπηλή κραυγή ή (Ευαισθητούλα)όπως την αποκαλώ εγώ.... διότι το είχα υποσχεθεί....   
μα και σε όλους μας,διότι μέσα στα παραμύθια κρύβονται πολλές αλήθειες και διδαχές...
Να είσθε όλοι-ες καλά  !!!
Σας ευχαριστώ!!!! 

Το κομμάτι που λείπει - The missing piece meets the big O

                                                 Το κομμάτι που λείπει του Σελ Σιλβερστάιν                                                                                                                  Είναι ένα άριστο μάθημα για όσους απο μας δεν είμαστε ολοκληρωμένοι.... Ο μύθος της αναζήτησης και της ολοκλήρωσης . Ολοι μας ψάχνουμε την ολοκλήρωση μέσα απο την αγάπη.....Το ταξίδι είναι πραγματικό,συνάμα μεταφορικό , το τέλος αναμενόμενο, αλλά με μια συγκινητική μεταφορική διάσταση. Την ολοκλήρωση και την αγάπη θα τα βρούμε πρώτα μέσα μας.
                                                                                                                                 Αφορμή αυτής μου της επιλογής σήμερα , ήταν μια συζήτηση που είχα προχθές το βράδυ με μια φίλη μου έφηβη , που μέσα απο τους πολύαριθμους προβληματισμούς της, όπως κάθε παιδί αυτής της ηλικίας, ήταν και ο προβληματισμός και τα ερωτήματα της προσωπικής αναζήτησης της ολοκλήρωσης της σαν άτομο. Προσπάθησα μέσα απο τις εμπειρίες τόσο τις δικών μου εφηβικών μου χρόνων, αλλά και απο την εμπειρία των κοριτσιών μου που πέρασαν απο το στάδιο αυτό, να της δώσω κάποιες συμβουλές που θα της ήταν χρήσιμες για να πορευθεί στην ζωή που ανοίγεται μπροστά της. Να την βλέπατε ρουφούσε κάθε μου λέξη, τόβλεπα στα ματάκια της  και στα ερωτήματά που μου έθεται (καλά τόχω αυτό της μεταδοτικότητας και της ψυχανάλησης... χιχιχι)  Νομίζω πως κάπως γλύκανα και κατεύνασα τις ανασφάλειες της.... τόδα στο προσωπάκι της και στην μεγάλη αγκαλιά  που μούδωσε φεύγοντας ...                                 

Συγκινήθηκα τόσο που της έδωσα και το μαγικό βιβλιαράκι του Σιλβερστάιν που μούχε χαρίσει ο αδελφός μου ,όταν είμουν στην ηλικία της...(το ξέρω φίλοι μου τα δώρα και μάλιστα όταν είναι και βιβλία,δεν δανείζονται ούτε χαρίζονται... μα πιστέψτέ με άξιζε τούτη η προσφορά).                                                                                                      Τώρα δείτε σύμπτωση ...Αργά το ίδιο βράδυ προς το ξημέρωμα , πηγαίνοντας στο Facebook στα μηνύματα μου είχα και τούτο το βιντεάκι απο την φίλη μου Marikaiti Vallindra που όπως μας έλεγε ήθελε να μοιρασθεί μαζί μας....και την οποία ευχαρίστησα και της ανακοίνωσα πως θα το μοιρασθώ μαζί σας.... Τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο!!!!
 Καλή μας Εβδομάδα!!!!!

Για Βάστα.........

Ενα γράμμα  έκπληξη  και ένα τραγούδι με τίτλο ''Για Βάστα" απο την κόρη μου Λένα !!!                                                               

       Πρίν λίγες μέρες  είχα τα γενέθλια μου ,είπα   να κάνω ένα γλυκάκι έτσι για το καλό...να κεράσω   οποιος θα με επισκεφθόταν εκείνη την μέρα... Οπως έψαχνα λοιπόν στο τετράδιο των συνταγών μου, εν διάμεσα σε μια σελίδα βρίσκω τούτο το γράμμα της εικόνας. Ηταν μια υπέροχη και σγκινητική έκπληξη, διότι δεν το ήξερα ... Θα τόχε βάλει μάλλον το πάσχα που ήρθε ,διότι μένει  στην Πάτρα . Καθότι  πτυχιούχος Θεατρολόγος παν. Πατρών και άνεργη, εδώ και ενα χρόνο προσπαθεί να βρεί δουλειά πάνω  στο αντικείμενό  της μα του κάκου...(Τι προτότυπο θα μου πείτε...Ο.Κ.το ξέρω) .  Καλά καλά δεν σας κουράζω άλλο  με την φλυαρία μου, σας το παρουσιάζω, μιας και δεν γίνεται να το μεγενθύνω  άλλο....                                                                                                      Αρχίζει έτσι...                                                                                                                Για Βάστα...μανουλίτσα μου. Σου έγραψα ένα τραγούδι που μου άρεσε, να πάρεις λίγη δύναμη(;) Νομίζω σου αρέσουν κάτι τέτοια λογάκια στο χαρτί. Ξεκίνα κι εσύ να γράφεις τώρα που έχεις και τα μέσα.....(Η/Υ) και θα δείς οτι θα φύγει μεγάλο  βάρος απο πάνω σου, οταν δεν αισθάνεσαι πολύ καλά..το ξέρεις άλλωστε γιατί γράφεις μια ζωή.. Να θυμάσαι οτι ο πόνος και ο φόβος είναι κάποιες φορές που μας τραβάνε και μας αδειάζουν σε μια σκοτεινή τρύπα.  Βαραίνει απο πάνω μας το σκοτάδι και μας εμποδίζει να κάνουμε την απαραίτητη κίνηση που θα μας ωθήσει να το τινάξουμε απο πάνω μας,  να βγούμε έξω απο αυτό και να ξαναρχίσουμε να λάμπουμε στο φώς.                                                                        Το "θέλω" μας,δεν θα μας δώσει την λύση των προβλημάτων μας.....αλλά είναι αρκετό για μια ώθηση που χρειαζόμαστε.
Φιλάκια!  Σας αγαπάω και τους δυό σας πολύ και να θυμάσθαι:

ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ"ΘΕΛΩ"ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ  
και συνεχίζει με το τραγούδι:  
                             "ΓΙΑ ΒΑΣΤΑ"                                                           "Ακολουθήστε με εκει που οπλίζεται η φωνή εκεί που το όνειρο μας καλεί              στα πρόσωπα που κρύβονται είμαστε εμείς μοναδικό τραγούδι της ζωής της ελπίδας

Υπάρχει μια φωνή,υπάρχει μια κραυγή που σπάει τη σιγή
που μένει ζωντανή ακούω μια φωνή,ακούω μια κραυγή που σαν αρχίζει να ηχεί  ραγίζει όλη η γή
Φτάνει πια στο ψέμα, στη λήθη
Φτάνει πια στο έγκλημα,στο θάνατο
Φτάνει πιά,θέλω μια ανάσα της ινδιάνικης γής
Φτάνει πιά! 
Εκεί που το Εγώ γίνεται Εμείς 
Ακουλουθήστε με εκεί όπου η νύχτα γίνεται αυγή.
Ο λόγος που τσακίζει τη σιωπή
Ο σεβασμός της ανθρώπινης ύπαρξης
Το αστέρι της νέας εποχής,της νέας ζωής
Της ελέύθερης ζωή."
(Σ'ευχαριστώ καρδιά μου!! Σ'ευχαριστώ κόρη μου!!!)                            
                 

Ναί έχω γενέθλια....!!!

Τί ωραιότερο απο το να ξυπνάς και να βρίσκεις τις ευχές των φίλων και αγαπημένων  σου ανθρώπων, σε κινητό ,email , facebook κ.λ.π. να χαμογελούν γλυκά και να σου εύχονται...  Για  αυτό τον λόγο λοιπόν  δεν κρατήθηκα να μην  ευχηθώ στον εαυτό μου, μέσα απο το blog μου. Ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε  να το φωνάζω...(ούτε καν να το ψυθιρίζω..) γιατί είμαι πλέον μια πιστοποιημένη "μεσήλιξ" όπως πειραχτικά με φωνάζουν κάποιοι φίλοι... μα δεν έχει σημασία, δεν το βάζω κάτω το παν είναι πως νιώθω φίλοι μου αγαπημένοι. Κατά βάθος βάθος, μένουμε πάντα παιδιά.....                                                                                Ξαφνικά συνειδητοποιώ πως η ζωή είναι μικρή και περνά τόσο γρήγορα,είναι  τόσα πολλά αυτά που θέλουμε να κάνουμε αλλά τα αφήνουμε για αύριο.....             Ενα αύριο που γίνετε χθές πρίν προλάβουμε να ανοιγοκλείσουμε τα μάτια μας...      Anyway....μη σας πρήζω άλλο και εσάς.                                                                    Χρόνια μου πολλά και καλή συνέχεια.. Περάστε για ένα ποτάκι..... Σας ευχαριστώ πολύ πολύ μπλοκοπαρείτσα μου!!!!!                                                                   

η φωτεινη πλευρα της ζωης!!

Λόγω έλλειψης χρόνου και όχι βαρεμάρας.... σας αφιερώνω αυτό το βιντεάκι με όλη μου την αγάπη !!!! Νά έχετε μια χαρούμενη Κυριακή και μια ποιό αισιόδοξη εβδομάδα!!                                                                                                         Μού  το στειλε η φίλη μου Ηώ σε άλλη έκδοση  με ακόμη ποιό πολλά χαμόγελα...Ευχαριστούμε Ηώ!!! απολαύστετο!!!         http://www.youtube.com/watch?v=LxQgXgS5G3chttp://www.youtube.com/watch?v=LxQgXg

Αν... (If...) - Ποίημα του Ρ. Κίπλινγκ

Μερικές φορές,νιώθουμε να κρατάμε  τον κόσμο ολόκληροστα χέρια μας.  Είναι όμως και κάτι φορές που κοιτάζουμε τα χέρια μας και δεν υπάρχει τίποτα πια μέσα στις χούφτες μας....για  αυτό τον λόγο λοιπόν  ήθελα να μοιρασθώ μαζί σας τούτο το ποίημα .....

Το νησί των συναισθημάτων!!!

Μια φορά κι ένα καιρό,υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.    Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.                                                                                                           Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι επισκευάσαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. 'Ηθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.                                                                                 Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπρή θαλαμηγό.  Η Αγάπη τον ρωτάει: -" Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;"                                                              -"Όχι, δεν μπορώ"απάντησε ο Πλούτος. Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα".                                                                             Η  Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια απο την Αλαζονεία που επίσης περνούσε απο μπρστά τηςσε ένα πανέμορφο σκάφος.                                                -"Σε παρακαλώ βοήθησέ με"είπε η Αγάπη.                                                               -"Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου"της απάντησε η Αλαζονεία. Η Λύπη ήταν ποιό πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει απο αυτήν βοήθεια.                                                  -"Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου".                                                                       -"Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου"είπε η Λύπη.           Η Ευτυχία πέρασε απο μπροστά απο την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία .Ηταν τόσο ευτυχισμένη ,που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.                                                                                                                      Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή.                                                                                 -"Αγάπη ,έλα προς εδώ .Θα σε πάρω εγώ μαζί μου".'Ηταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη απο τέτοια ευγνωμοσύνη που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος πήρε τον δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που την βοήθησε ρώτησε τη Γνώση: "Γνώση ποιός με βοήθησε;"                                                       "Ο Χρόνος"της απάντησε η Γνώση." Ο Χρόνος;"ρώτησε η Αγάπη."Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;"Τότε η Γνώση χαμογέλασε και  με βαθιά σοφία της είπε:"Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη....(Μάνος Χατζηδάκης) Αφιερωμένο σε όλους μας και κυρίως σε όσους αμφισβητούν την Αγάπη.                                                                                                                                                                                                                                                                                

" Mάνα"Τι όνομα γλυκό!!

                                            Χρόνια μας Πολλά Μανούλες!!!                                                                                                      Κάθε χρόνο τέτοια μέρα οι περισσότεροι απο εσάς προσφέρεται  ένα λουλούδι,  μια μεγάλη αγκαλιά, ένα γλυκό  φιλί σ'αυτήν την γλυκειά ύπαρξη  που δεν είναι άλλη απο την ''Μάνα".                                                                                                       Προσφέρω και εγώ μα  μπροστά απο μια φωταγραφία της σ'ένα  μικρό κουτάκι που εκεί φυλλάσονται τα οστά της....                                                                                                                          γιατί  Ποτέ  δεν είχα την τύχη να της τα προσφέρω εν ζωή να της πω γλυκά  Χρόνια Πολλά Μάνα, Μαμά μου.                                                                          Δεν πρόλαβα αυτή την τόσο γλυκειά λέξη  ''Μάνα" τα δικά μου χείλη να της το πούν γιατί έφυγε απο κοντά μου .... δεν την αγκάλιασα , δεν της είπα πόσο την αγαπώ, να την φιλήσω έστω για μια φορά Μόνο.                                                     Να της πώ ένα ευχαριστώ που μ'έφερε στην ζωή!!! το μόνο που πρόλαβα  να κρατήσω  ήταν το ΜΟΝΑΔΙΚΟ  χάδι στα μαλλιά μου και ένα φιλί  το  πρώτο και τελευταίο στο μέτωπο μου  και έσβυσε, πέταξε,  για πάντα μακρυά μου.....              Είμουν μόλις 3 ημερών.                                                                                              Αυτά κράτησα σαν φυλακτό στην καρδιά μου για Πάντα και μ'αυτά τα δυό πορεύτηκα στην ζωή μου.                                                                                                                                        Να είσαι καλά Μάνα μου ,όπου κι' αν βρίσκεσαι....                                                                                                               Σ' αγαπώ πολύ!!                                                                                                        Εχεις μια θέση μέσα στην  ψυχή μου, στην καρδιά μου, μαζί με τα παιδιά μου  ,γλυκειά μου  Μανούλα.  Είσαι ο φύλακας άγγελος μου!!                                                                                                                      Είμαι και εγώ  Μάνα το ξέρεις....

Φτάνει Πιά!!!!

Φτάνει πιά.... Τα λόγια σε τέτοιες στιγμές  δεν έχουν αξία... Το πολύ μπλά μπλά  τελικά μας οδηγεί στην παραφροσύνη . Για τον λόγο αυτό  δεν θα πω τις απόψεις μου για όλο Αυτό  που ζούμε ... Θα πώ  μόνο αυτά που νιώθω .                                                                                                           ΠΟΝΟ !! ΘΛΙΨΗ!!  ΝΤΡΟΠΗ !!!ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ!!                                 ΠΕΝΘΩ ΚΑΙ ΣΙΩΠΩ!!   Για τις   ΨΥΧΕΣ  που ΧΑΘΗΚΑΝ ΑΔΙΚΑ!!!                                                                   

Παράξενη Πρωτομαγιά-Αφιερωμένο στην Πρωτομαγιά του 2010

Αυτογνωσία!

Το θέμα αυτογνωσία μ'έχει απασχολήσει πάρα πολύ και πολλές φορές.                                                                                                                  Από πολύ μικρή έψαχνα θυμάμαι τρόπους  και μεθόδους ώστε  να εντοπίσω  τα αρνητικά του χαρακτήρα μου και να ανακαλύψω  σημεία που θα βελτιώναν τον χαρακτήρα μου.                                                                                                                       Μια μέθοδος που με εκφράζει  απόλυτα ,είναι αυτή του γραψίματος. Ισως γιατί δεν είχα  την παρουσία της μητέρας μου, μιας και δεν πρόλαβα να γνωρίσω , ώστε να μπορώ να συζητώ τους προβληματισμούς  ,τα όνειρα  και τις όποιες απορρίες  είχα  απο τα παιδικά μου χρόνια  και έτσι ανακάλυψα  πως με το να γράφω  βγάζω απο μέσα μου ότι με απασχολεί, μ'αυτόν τον τρόπο ξεσπώ....   Γράφω πάρα πολύ, γράφω σε κάθε περίσταση και για οτιδήποτε... μετά ανατρέχω στις σημειώσεις μου και  ψάχνω εμπειρίες  και εικόνες που έχω ζήσει στο παρελθόν ώστε να βρώ  όχι τόσο κάποια κοινά σημεία ,αλλά τα κοινά συναισθημάτα  . Αυτό  με βοηθάει όμως πολύ ,γιατί   ανακαλύπτω  λίγες σελίδες μετά το συμβάν ότι κάτι άλλαξε,  κάτι με  πλήγωσε,  κάπως φέρθηκα. ..                                                                                                             Είναι  φορές μάλιστα πως δεν μπορώ να πιστέψω  οτι λειτούργησα με τον ένα η με τον άλλο τρόπο . Μέσα απο τον θυμό μου ανακαλύπτω τις αδυναμίες μου, κάποιες φορές ακόμη και κακία, αλαζονεία, ζήλεια, μεμψιμοιρία.    Διαβάζοντας  λοιπόν ξανά  τις σημειώσεις,έχω την αίσθηση της αυτοκριτικής ,ότι με καταλαβαίνω λίγο καλύτερα και αυτό για μένα είναι σύν!!!                                                                                                                           Συμπεραίνω λοιπόν και απο διάφορα ψυχολογικά βιβλία που έχω διαβάσει κατά καιρούς πως η αυτογνωσία είναι διαδικασία όχι σκοπός. Αυτογνωσία είναι η ικανότητα να προβλέπουμε τις όποιες αντιδράσεις μας με ακρίβεια  και να βρίσκουμε τρόπους να γινόμαστε ποιό       αντικειμενικοί  στις κρίσεις μας για ότι μας απασχολεί. Οταν δεν έχουμε αυτογνωσία, αυξάνονται οι πιθανότητες να υπερτιμήσουμε η να αποτιμήσουμε τις δυνάμεις μας και τις αντοχές  μας.  Και όπως πολύ σωστά είπε ο κινέζος φιλόσοφος Λάο Τσε                                                         Το να ξέρεις τους άλλους είναι σοφία.    Το να ξέρεις τον εαυτό σου είναι φώτιση.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

Πρός όλους τους  φίλους και τις φίλες που  με τιμούν με την παρουσία τους!!!   

Aπο την πασχαλιά μου ένα μπουκέτο για όλους Εσάς!!!!!

Σας  ζητώ ένα μεγάλο συγνώμη για την απουσία μου, όλο αυτό τον καιρό απο την μπλοκοπαρεούλα μας.... και ελπίζω να μην με διαγράψατε λόγω απουσιών.....                                                      Παραπάνω υποχρεώσεις σε δουλειά και οικογένεια όλο αυτό τον καιρό με ανάγκασαν να απέχω.  Ο ποιό σοβαρός λόγος για μένα όμως ήταν,  πως η μια μου κόρη , η Κατερίνα που σπούδαζε στο πολυτεχνείο Χανίων , ετοίμαζε την πτυχιακή της για να την παρουσιάσει   ,  με αποτέλεσμα να απαγάγει το λάπτοπ μου, μιας και ο δικός της υπολογιστής, ήταν δύσκολα να μεταφερθεί απο Κρήτη... 'Εγραφε νυχθημερόν και δεν ήθελα με τίποτα να την διακόψω,ή να την αποσπάσω απο την εργασία της....ασφαλώς δεν τελείωσε ακόμη ,μα έφυγε Κρήτη για να συνεχίσει  εκεί ... έτσι απελευθερώθηκε προχθές και το λαπτοπάκι μου.  Δεν νομίζετε και εσείς πως ήταν ιερός ο σκοπός για τον οποίο απείχα;                                                                                               Θέλω επίσης να ευχαριστήσω απο τα βάθη της ψυχής μου, όλους εσάς που με τιμήσατε με το πέρασμά σας  και μου αφήσατε  τις ευχές σας, τις μέρες των γιορτών.  Μα και όλων αυτών  που με συγκίνησαν ιδίαιτερα, για το ενδιαφέρον τους , στέλνοντάς μου email  εκφράζοντας τις ανησυχίες τους ...και  πιστέψτε δεν ήταν λίγοι...                                                                                                   Σας ευχαριστώ λοιπόν όλους   και όλες για άλλη μια φορά και είναι μεγάλη μου τιμή  που σας έχω φίλους, έστω και μέσω διαδυκτίου.                                                                                                Με  αγάπη και εκτίμηση   !!!!

Καλό Πάσχα!!

Με Ειρήνη,Υγεία και Αγάπη ας υποδεχτούμε το 'Αγιο φώς της Αναστάσεως αγαπημένοι μου φίλες και φίλοι και να περάσουμε ένα υπέροχο Πάσχα όπως επιθυμεί ο καθένας!!!

Παράθυρο στην Ανοιξη!!

Η αμυγδαλιά το πρώτο καλοσώριμα της άνοιξης!

'Ανοιξε το παράθυρο να μπεί η άνοιξη..

'Ανοιξη!! η εποχή που ζεσταίνει τις καρδιές μας ...

η φύση άρχησε να γεμίζει χρώματα

κάνοντας τη διάθεσή μας καλύτερη απο ποτέ!

Η αγάπη είναι διασκέδαση

Σας παραθέτω ένα απόσπασμα απο ένα αγαπημένο μου βιβλίο του Λεό Μπουσκάλια Γεννημένοι για την αγάπη. Μιας και σε λίγες μέρες πλησιάζει η γιορτή των ερωτευμένων ...

Υπήρξε ποτέ κάτι που να μας προκάλεσε μεγαλύτερη χαρά απο τον έρωτα και την αγάπη; Όταν είμαστε ερωτευμένοι ,σε μια κατάσταση βαθιάς αγάπης του ενός για τον άλλον, νιώθουμε όλο και πιο έντονα κάθε στιγμή που περνά, αισθανόμαστε να κυλούν μέσα μας το μυστήριο και το απρόβλεπτο, έχουμε το μεγαλόπρεπο και παιχνιδιάρικο ταυτόχρονα συναίσθημα ότι ολόκληρος ο κόσμος είναι το δικό μας παιχνίδι. Η αγάπη μεγαλώνει και ισχυροποιεί την αίσθηση του χιούμορ. Μας κάνει να γελάμε με τον κόσμο και την ανθρώπινη συμπεριφορά, ειδικότερα με τη δική μας (μολονότι μπορεί να μη διακρίνεται τη συγκεκριμένη στιγμή), είναι απίστευτα αστεία. 'Οταν κρυφοκοιτάξουμε πίσω στα δύσκολα χρόνια, τότε που μας έλειπε ο έρωτας, ζωγραφίζεται ένα αποκαλυπτικό χαμόγελο στο πρόσωπό μας. Η μεγάλη σοβαρότητά μας για ασήμαντα πράγματα, που συχνά παρεμβαίνει στην αγάπη, μετατρέπεται σε άγριο και ασυγκράτητο γέλιο όταν τελικά ξαναβρούμε τα λογικά μας. Αν πρόκειται ν'αγαπήσουμε, σίγουρα θα βρούμε αμέτρητα πράγματα για να τα κοροϊδέψουμε και να γελάσουμε με την καρδιά μας. Καταλαβαίνω ότι το χιούμορ δεν είναι για όλους.

Είναι μόνο για ανθρώπους που τους αρέσει η διασκέδαση, που απολαμβάνουν τη ζωή και νιώθουν ζωντανοί. ANEE WILSON SCHAEF

Η φιλία!!

Ισως αυτό το βιντεάκι το βρείτε ποιό ενδιαφέρον απο προηγούμενη ανάρτηση μου,για το ίδιο θέμα!!!

Για όσους είναι δύσκολο να καταλάβουν τι εστί φιλία!

Αφιερωμένο σε όλους μας!!!! Τα σχόλια δικά σας!!

Στην δίνη του μυαλού μου!!

Στην δίνη του μυαλού μου ,απόψε στροβιλίζομαι..... αφιερωμένο στον εαυτό μου.. Και κατόπιν παρότρυνσης της φίλης μου Ρίκης,το αφιερώνω και σ'όλους όσους έρθουν απόψε εδώ.... μην με ρωτάτε γιατί.....