ακριβέ μου θαλασσοπόρε Έρχεσαι σαν μαϊστράλι όπως συνηθίζεις κι ακουμπάς στο προσκεφάλι μου το μικρό πορφυρό κοχύλι της θύμισης. Απομακρύνεσαι με αλαφρά βήματα. Η ανάσα σου μοσχοβολά θυμάρι και μαστίχα.....ανακατεμένη με γαλάζια αλμύρα. Στέκω εκεί στης υπομονής το μάρμαρο. Οπως είναι λαξεμένη η ψυχή σου, ο λογισμός σου κι ο λόγος σου. Καμιά αχτίδα απο το φώς των γραμμάτων μου δεν μπορεί να εισχωρίσει στο άδυτο του λαβύρινθου. Σταυρώνω τα χέρια στο στήθος. Μετράω τις στάλες της βροχής μέχρι να έρθεις. Εχω στην ψυχή μου την ρότα που μου χάραξες κι έτσι προσμένω την χαραυγή.
δική σου η γαλάζια πεταλούδα των στοχασμών σου.... Αφήνομαι κι' εγώ σαν το σκαρί πάνω στα αφρισμένα κύματα, στη θάλασσα αυτά με πάνε όποτε αυτά θέλουν στα βράχια με χτυπάνε...
Για σένα Βούλα μου που σήμερα γιορτάζεις στην αυλή του ουράνιου παραδείσου...
Βούλα μου αγαπημένη μου φιλένάδα!!! Δεν ξέρω αν είδες χθές .... Είμασταν ολοι εκεί , έκλεισες ένα χρόνο παρά κάτι μέρες ψυχή μου που έφυγες απο κοντά μας ... ΄Ηταν όλοι εκεί... Και όσοι δεν μπορέσανε,ήταν με το νού και την καρδιά τους εκεί.... ΄Ησουν και εσύ γλυκειά μου εκεί.. Θαρρώ πως κάπου πήρε το μάτι μου το χαμόγελο σου , μούκλεισες το μάτι τσαχπίνικα... Είπες θαρρώ, πως δεν πήγες ταξίδι μακρυνό, μα πήγες το ταξίδι της ψυχής και του νου πούχες ονειρευτεί κάποτε... Ξέρουμε Βούλα μου ολοι πως θα λείψεις καιρό γλυκειά μου... μα θα είσαι πάντα κοντά , γύρω μας , στα όνειρά μας , στίς καρδιές μας .
Να είσαι καλά εκεί στα ουράνια φίλη μου αγαπημένη ... Εκεί που πήγες καρδούλα μου δεν έχει σκοτάδι ,ούτε πόνο.. Μπορείς να ταξιδεύεις πια όπου θέλεις... Να γελάς όσο θέλεις.. Να αγναντεύεις το πέλαγος ... Να κολυμπάς ατέλιωτες ώρες στη θάλασσα που τόσο σου άρεσε... Θα μιλάς μαζί της μαζεύοντας κοχύλια όπως κάναμε και μαζί θυμάσαι; Να μαζεύεις τα πετράδια του παραδείσου και να φτιάχνεις ψιφηδωτούς πίνακες που τόσο περίτεχνα ξέρεις να κάνεις.. Κάνε οτι θέλεις... Μόνο που θα τα κάνεις όλα μακρυά μας (ή κοντά μας κι' ας μη σε βλέπουμε...;) μα θα χαϊδεύεις τις καρδιές μας. Ενα δάκρυ αποθέτω ταπεινά,
ενα ροδοπέταλο, ένα φιλί της φιλίας απόσταγμα, και παραγγέλνω σου, να παραγγείλεις σ΄όσους μου λείπουνε, να σε προσέχουν στα περιβόλια του θεού...
Μακάρι όλοι να είχαν έναν άνθρωπο σαν εσένα, Μακάρι να μπορούσαν να καταλάβουν οτι δεν έγινες άγγελος απο τη μέρα που έφυγες, γιατί είσουν πάντα!!!!!
Θέλω να ξέρεις οτι θα σε θυμάμαι πάντα..
Η τελευταία μας φωτογραφία Μου λείπεις πάρα πολύ!!!!!
Η ευτυχία είναι στιγμές... που βρίσκονται σε μικρές καθημερινές
απολαύσεις.... Ευτυχία
είναι να μπορούμε να νιώθουμε και να είμαστε ευτυχισμένοι ανά πάσα στιγμή. Στην πραγματικότητα, ευτυχία είναι η αίσθηση της βαθιάς ικανοποίησης απο μικρά και φαινομενικά ασήμαντα πράγματα, τα οποία, ωστόσο, για τον καθένα απο εμάς μπορεί να έχουν ξεχωριστή σημασία και αξία. Αλλά και με άλλα λόγια, ευτυχία είναι:
Ν' αγναντεύεις την πλατιά γαλάζια θάλασσα... Ευτυχία είναι το άκουσμα των αηδονιών τις χαραυγές στα ρέματα. Ευτυχία είναι να βλέπεις τα λευκά συννεφάκια που αργοβαδίζουν στον ουρανό. Ενα ξαπόσταμα, η μια γαστρονομική απόλαυση κάτω απο τα βαθύσκια δέντρα του καλοκαιριού. Οι γλυκές αναμνήσεις τ'αγνού κι'αθώου παιδικού μας βίου. Βασική προϋπόθεση βέβαια της ευτυχίας είναι: η κατάχτηση κιεξασφάλιση των υλικών και πνευματικών αγαθών. 'Ετσι μπορούμε ν' αντλούμε αγάπη και στοργή, αίσθηση και γνώση στο κάθε τι στη ζωή και να γινόμαστες δέκτες και πομποί όλων των αρετών. 'Ετσι νιώθουμε ευτυχείς κλείνοντας όλο τον κόσμο στο νού και την καρδιά μας.
Τα κλειδιά της ευτυχίας που ανοίγουν την
πόρτα της καρδιάς, είναι απλά και
πρέπει να τα κρατούμε γερά στα χέρια μας
όλοι οι άνθρωποι.
"Την ευτυχία δεν μπορεί κανείς να την αγοράσει,
αν δεν την έχει μέσα του"
λέει ο Κ.Βάρναλης, στα "Αισθητικά και Κριτικά" του.
Μια θάλασσα η ψυχή μας..... Απίστευτο κομμάτι που οταν τα ακούω ανατριχιάζω... "Την θάλασσα ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;" αναρωτιόταν ο Γ.Σεφέρης. Ανέκαθεν έδινε έναυσμα για καλλιτεχνική έκφραση... Θάλασσα η αιώνια αγαπημένη όλων των καιρών και εποχών. Ομορφες εικόνες που μας ταξιδεύουν .....η θάλασσα για μένα είναι η γαλήνη της ψυχής μου .... κι'ας μην είμαι απο νησί. Ευχαριστώ όλους όσους την αισθάνονται και μπορούν να την νιώσουν... Θάλασσα πλατιά ...σ'αγαπώ γιατί μου μοιάζεις...... Να περνάτε όμορφα φίλοι μου Την αγάπη μου σε όλους να έχετε ένα όμορφο και δροσερό Π.Σ.Κ.!!!!
Καλημέρα και καλή μας εβδομάδα μα κυρίως θετική σκέψη... γιατί αλλοιώς χανόμαστε......
Το τραγουδάκι αυτό της Ευσταθίας μου τόστειλε μια φίλη μου απο τα εφηβικά μου χρόνια η Εφη . Την πήρα τηλ. για να την ευχηθώ για την γιορτή της που ήταν χθές , λόγο στον λόγο γυρίσαμε και λίγο ποιό πίσω που ζούσαμε θαρρώ ποιό ανέμελα και χαρούμενα...κι'ας υπήρχαν και τότε τα προβλήματα της καθημερινότητας μας... μα τα αντιμετωπίζαμε με την δύναμη της θέλησης, με την δύναμη της αγάπης.... Κλείσαμε το τηλ. και σκέψεις σαν αυτές πέρασαν απο το φτωχό μου μυαλουδάκι που σας τις εκμυστηρεύομαι γιατί δεν τις βρήκα κακές... Νομίζω λοιπόν, πως το να είματε θετικοί σημαίνει να ανησυχούμε λιγότερο και να απολαμβάνουμε περισσότερο. Να επιλέγουμε να δούμε την θετική πλευρά των πραγμάτων, αντι να πιέζουμε το μυαλό μας με κατήφεια και ακεφιά..... Να επιλέγουμε να είμαστε ευτυχισμένοι αντί για δυστυχισμένοι. Το ποιό σημαντικό είναι να αισθανόμαστε μέσα μας καλά!! Ολοι μας μάθαμε να περπατάμε αφου πρώτα σκοντάψαμε χιλιάδες φορές... Νιώθουμε συχνά να μας καταβάλλουν αρνητικές σκέψεις ,αισθανόμαστε ακόμα πως κάποιες φορές οι δυνάμεις μας δεν είναι αρκετές κι'οτι η ζωή μας ξεπερνάει... Μα όμως με την θετική σκέψη, η αυτοπεποιήθηση μας θαρρώ θα είναι ακλόνητη και όλα θα μοιάζουν ευκολότερα. Κάπου είχα διαβάσει μα δεν θυμάμαι που... συγχωρέστε με... το παρακάτω και μ'αυτό θα κλείσω...
Στην ζωή θα πρέπει να είσαι διατιθεμένος να διακινδυνεύσεις την αποτυχία πολλές φορές μέχρι να γίνεις άξιος για οτιδήποτε!!! Σκέψου θετικά μπορείς!!! Τα φιλιά μου και την θετική μου ενέργεια σε όλους εσας διαδυκτιακά μου φιλαράκια!!!!!!!
Διαδυκτιακά μου φιλαράκια τι μου κάνετε; ελπίζω να είστε όλοι καλά ,να περνάτε όμορφα όσοι πήγατε διακοπούλες ....αλλά και αυτοί που απομείνατε σαν την αφεντιά μου. Που μάλλον το βλέπω χλωμό να πηγαίνω φέτος λόγω διαφόρων εργασιών που προέκυψαν... Γι'αυτό λοιπόν προς το παρών μόνο ονειρεύομαι... μέσα απο εικόνες και στίχους δηλ. κάπως έτσι...
Το όνειρο είναι μια στιγμή..... ας την ζήσουμε λοιπόν παρεούλα όσο καλύτερα μπορούμε ξεκινώντας μέσα απο αυτό το υπέροχο βίντεο... Οτιδήποτε είναι Χόρν, Λαμπέτη, Χατζιδάκης και μερικοί άλλοι επίσης, είναι εξ'ορισμού, αυτό που λέμε αριστούργημα, έργο τέχνης , ιστορικό ντοκουμέντο!!!! Δεν τα σχολιάζουμε αυτά αλλά σωπαίνουμε ,ακούμε και βλέπουμε ..... Ονειρευθείτε ελεύθερα σας το επιτρέπω.....με όλη μου την αγάπη!!!!
Φίλοι και φίλες τούτη η ανάρτηση είναι συνέχεια της προηγούμενης και την αφιερώνω εξαιρετικά στις φίλες marillise, Νηφάλια Μέθη ,στη σιωπηλή κραυγή ή (Ευαισθητούλα)όπως την αποκαλώ εγώ.... διότι το είχα υποσχεθεί.... μα και σε όλους μας,διότι μέσα στα παραμύθια κρύβονται πολλές αλήθειες και διδαχές... Να είσθε όλοι-ες καλά !!! Σας ευχαριστώ!!!!
Το κομμάτι που λείπει του Σελ Σιλβερστάιν Είναι ένα άριστο μάθημα για όσους απο μας δεν είμαστε ολοκληρωμένοι.... Ο μύθος της αναζήτησης και της ολοκλήρωσης . Ολοι μας ψάχνουμε την ολοκλήρωση μέσα απο την αγάπη.....Το ταξίδι είναι πραγματικό,συνάμα μεταφορικό , το τέλος αναμενόμενο, αλλά με μια συγκινητική μεταφορική διάσταση. Την ολοκλήρωση και την αγάπη θα τα βρούμε πρώτα μέσα μας.
Αφορμή αυτής μου της επιλογής σήμερα , ήταν μια συζήτηση που είχα προχθές το βράδυ με μια φίλη μου έφηβη , που μέσα απο τους πολύαριθμους προβληματισμούς της, όπως κάθε παιδί αυτής της ηλικίας, ήταν και ο προβληματισμός και τα ερωτήματα της προσωπικής αναζήτησης της ολοκλήρωσης της σαν άτομο. Προσπάθησα μέσα απο τις εμπειρίες τόσο τις δικών μου εφηβικών μου χρόνων, αλλά και απο την εμπειρία των κοριτσιών μου που πέρασαν απο το στάδιο αυτό, να της δώσω κάποιες συμβουλές που θα της ήταν χρήσιμες για να πορευθεί στην ζωή που ανοίγεται μπροστά της. Να την βλέπατε ρουφούσε κάθε μου λέξη, τόβλεπα στα ματάκια της και στα ερωτήματά που μου έθεται (καλά τόχω αυτό της μεταδοτικότητας και της ψυχανάλησης... χιχιχι) Νομίζω πως κάπως γλύκανα και κατεύνασα τις ανασφάλειες της.... τόδα στο προσωπάκι της και στην μεγάλη αγκαλιά που μούδωσε φεύγοντας ...
Συγκινήθηκα τόσο που της έδωσα και το μαγικό βιβλιαράκι του Σιλβερστάιν που μούχε χαρίσει ο αδελφός μου ,όταν είμουν στην ηλικία της...(το ξέρω φίλοι μου τα δώρα και μάλιστα όταν είναι και βιβλία,δεν δανείζονται ούτε χαρίζονται... μα πιστέψτέ με άξιζε τούτη η προσφορά). Τώρα δείτε σύμπτωση ...Αργά το ίδιο βράδυ προς το ξημέρωμα , πηγαίνοντας στο Facebook στα μηνύματα μου είχα και τούτο το βιντεάκι απο την φίλη μου Marikaiti Vallindra που όπως μας έλεγε ήθελε να μοιρασθεί μαζί μας....και την οποία ευχαρίστησα και της ανακοίνωσα πως θα το μοιρασθώ μαζί σας.... Τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο!!!!
Καλή μας Εβδομάδα!!!!!
Ενα γράμμα έκπληξη και ένα τραγούδι με τίτλο ''Για Βάστα" απο την κόρη μου Λένα !!!
Πρίν λίγες μέρες είχα τα γενέθλια μου ,είπα να κάνω ένα γλυκάκι έτσι για το καλό...να κεράσω οποιος θα με επισκεφθόταν εκείνη την μέρα... Οπως έψαχνα λοιπόν στο τετράδιο των συνταγών μου, εν διάμεσα σε μια σελίδα βρίσκω τούτο το γράμμα της εικόνας. Ηταν μια υπέροχη και σγκινητική έκπληξη, διότι δεν το ήξερα ... Θα τόχε βάλει μάλλον το πάσχα που ήρθε ,διότι μένει στην Πάτρα . Καθότι πτυχιούχος Θεατρολόγος παν. Πατρών και άνεργη, εδώ και ενα χρόνο προσπαθεί να βρεί δουλειά πάνω στο αντικείμενό της μα του κάκου...(Τι προτότυπο θα μου πείτε...Ο.Κ.το ξέρω) . Καλά καλά δεν σας κουράζω άλλο με την φλυαρία μου, σας το παρουσιάζω, μιας και δεν γίνεται να το μεγενθύνω άλλο.... Αρχίζει έτσι... Για Βάστα...μανουλίτσα μου. Σου έγραψα ένα τραγούδι που μου άρεσε, να πάρεις λίγη δύναμη(;) Νομίζω σου αρέσουν κάτι τέτοια λογάκια στο χαρτί. Ξεκίνα κι εσύ να γράφεις τώρα που έχεις και τα μέσα.....(Η/Υ) και θα δείς οτι θα φύγει μεγάλο βάρος απο πάνω σου, οταν δεν αισθάνεσαι πολύ καλά..το ξέρεις άλλωστε γιατί γράφεις μια ζωή.. Να θυμάσαι οτι ο πόνος και ο φόβος είναι κάποιες φορές που μας τραβάνε και μας αδειάζουν σε μια σκοτεινή τρύπα. Βαραίνει απο πάνω μας το σκοτάδι και μας εμποδίζει να κάνουμε την απαραίτητη κίνηση που θα μας ωθήσει να το τινάξουμε απο πάνω μας, να βγούμε έξω απο αυτό και να ξαναρχίσουμε να λάμπουμε στο φώς. Το "θέλω" μας,δεν θα μας δώσει την λύση των προβλημάτων μας.....αλλά είναι αρκετό για μια ώθηση που χρειαζόμαστε. Φιλάκια! Σας αγαπάω και τους δυό σας πολύ και να θυμάσθαι:
ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ"ΘΕΛΩ"ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ και συνεχίζει με το τραγούδι: "ΓΙΑ ΒΑΣΤΑ" "Ακολουθήστε με εκει που οπλίζεται η φωνή εκεί που το όνειρο μας καλεί στα πρόσωπα που κρύβονται είμαστε εμείς μοναδικό τραγούδι της ζωής της ελπίδας
Υπάρχει μια φωνή,υπάρχει μια κραυγή που σπάει τη σιγή που μένει ζωντανή ακούω μια φωνή,ακούω μια κραυγή που σαν αρχίζει να ηχεί ραγίζει όλη η γή Φτάνει πια στο ψέμα, στη λήθη Φτάνει πια στο έγκλημα,στο θάνατο Φτάνει πιά,θέλω μια ανάσα της ινδιάνικης γής Φτάνει πιά! Εκεί που το Εγώ γίνεται Εμείς Ακουλουθήστε με εκεί όπου η νύχτα γίνεται αυγή. Ο λόγος που τσακίζει τη σιωπή Ο σεβασμός της ανθρώπινης ύπαρξης Το αστέρι της νέας εποχής,της νέας ζωής Της ελέύθερης ζωή." (Σ'ευχαριστώ καρδιά μου!! Σ'ευχαριστώ κόρη μου!!!)
Τί ωραιότερο απο το να ξυπνάς και να βρίσκεις τις ευχές των φίλων και αγαπημένων σου ανθρώπων, σε κινητό ,email , facebook κ.λ.π. να χαμογελούν γλυκά και να σου εύχονται... Για αυτό τον λόγο λοιπόν δεν κρατήθηκα να μην ευχηθώ στον εαυτό μου, μέσα απο το blog μου. Ενώ κανονικά δεν θα έπρεπε να το φωνάζω...(ούτε καν να το ψυθιρίζω..) γιατί είμαι πλέον μια πιστοποιημένη "μεσήλιξ" όπως πειραχτικά με φωνάζουν κάποιοι φίλοι... μα δεν έχει σημασία, δεν το βάζω κάτω το παν είναι πως νιώθω φίλοι μου αγαπημένοι. Κατά βάθος βάθος, μένουμε πάντα παιδιά..... Ξαφνικά συνειδητοποιώ πως η ζωή είναι μικρή και περνά τόσο γρήγορα,είναι τόσα πολλά αυτά που θέλουμε να κάνουμε αλλά τα αφήνουμε για αύριο..... Ενα αύριο που γίνετε χθές πρίν προλάβουμε να ανοιγοκλείσουμε τα μάτια μας... Anyway....μη σας πρήζω άλλο και εσάς. Χρόνια μου πολλά και καλή συνέχεια.. Περάστε για ένα ποτάκι..... Σας ευχαριστώ πολύ πολύ μπλοκοπαρείτσα μου!!!!!
Λόγω έλλειψης χρόνου και όχι βαρεμάρας.... σας αφιερώνω αυτό το βιντεάκι με όλη μου την αγάπη !!!! Νά έχετε μια χαρούμενη Κυριακή και μια ποιό αισιόδοξη εβδομάδα!! Μού το στειλε η φίλη μου Ηώ σε άλλη έκδοση με ακόμη ποιό πολλά χαμόγελα...Ευχαριστούμε Ηώ!!! απολαύστετο!!! http://www.youtube.com/watch?v=LxQgXgS5G3chttp://www.youtube.com/watch?v=LxQgXg
Μερικές φορές,νιώθουμε να κρατάμε τον κόσμο ολόκληροστα χέρια μας. Είναι όμως και κάτι φορές που κοιτάζουμε τα χέρια μας και δεν υπάρχει τίποτα πια μέσα στις χούφτες μας....για αυτό τον λόγο λοιπόν ήθελα να μοιρασθώ μαζί σας τούτο το ποίημα .....
Μια φορά κι ένα καιρό,υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα. Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι επισκευάσαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. 'Ηθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια. Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπρή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει: -" Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;" -"Όχι, δεν μπορώ"απάντησε ο Πλούτος. Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα". Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια απο την Αλαζονεία που επίσης περνούσε απο μπρστά τηςσε ένα πανέμορφο σκάφος. -"Σε παρακαλώ βοήθησέ με"είπε η Αγάπη. -"Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου"της απάντησε η Αλαζονεία. Η Λύπη ήταν ποιό πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει απο αυτήν βοήθεια. -"Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου". -"Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου"είπε η Λύπη. Η Ευτυχία πέρασε απο μπροστά απο την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία .Ηταν τόσο ευτυχισμένη ,που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια. Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή. -"Αγάπη ,έλα προς εδώ .Θα σε πάρω εγώ μαζί μου".'Ηταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη απο τέτοια ευγνωμοσύνη που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος πήρε τον δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που την βοήθησε ρώτησε τη Γνώση: "Γνώση ποιός με βοήθησε;" "Ο Χρόνος"της απάντησε η Γνώση." Ο Χρόνος;"ρώτησε η Αγάπη."Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;"Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:"Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη....(Μάνος Χατζηδάκης) Αφιερωμένο σε όλους μας και κυρίως σε όσους αμφισβητούν την Αγάπη.
Χρόνια μας Πολλά Μανούλες!!! Κάθε χρόνο τέτοια μέρα οι περισσότεροι απο εσάς προσφέρεται ένα λουλούδι, μια μεγάλη αγκαλιά, ένα γλυκό φιλί σ'αυτήν την γλυκειά ύπαρξη που δεν είναι άλλη απο την ''Μάνα". Προσφέρω και εγώ μα μπροστά απο μια φωταγραφία της σ'ένα μικρό κουτάκι που εκεί φυλλάσονται τα οστά της.... γιατί Ποτέ δεν είχα την τύχη να της τα προσφέρω εν ζωή να της πω γλυκά Χρόνια Πολλά Μάνα, Μαμά μου. Δεν πρόλαβα αυτή την τόσο γλυκειά λέξη ''Μάνα" τα δικά μου χείλη να της το πούν γιατί έφυγε απο κοντά μου .... δεν την αγκάλιασα , δεν της είπα πόσο την αγαπώ, να την φιλήσω έστω για μια φορά Μόνο. Να της πώ ένα ευχαριστώ που μ'έφερε στην ζωή!!! το μόνο που πρόλαβα να κρατήσω ήταν το ΜΟΝΑΔΙΚΟ χάδι στα μαλλιά μου και ένα φιλί το πρώτο και τελευταίο στο μέτωπο μου και έσβυσε, πέταξε, για πάντα μακρυά μου..... Είμουν μόλις 3 ημερών. Αυτά κράτησα σαν φυλακτό στην καρδιά μου για Πάντα και μ'αυτά τα δυό πορεύτηκα στην ζωή μου. Να είσαι καλά Μάνα μου ,όπου κι' αν βρίσκεσαι.... Σ' αγαπώ πολύ!! Εχεις μια θέση μέσα στην ψυχή μου, στην καρδιά μου, μαζί με τα παιδιά μου ,γλυκειά μου Μανούλα. Είσαι ο φύλακας άγγελος μου!! Είμαι και εγώ Μάνα το ξέρεις....
Φτάνει πιά.... Τα λόγια σε τέτοιες στιγμές δεν έχουν αξία... Το πολύ μπλά μπλά τελικά μας οδηγεί στην παραφροσύνη . Για τον λόγο αυτό δεν θα πω τις απόψεις μου για όλο Αυτό που ζούμε ... Θα πώ μόνο αυτά που νιώθω . ΠΟΝΟ !! ΘΛΙΨΗ!! ΝΤΡΟΠΗ !!!ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ!! ΠΕΝΘΩ ΚΑΙ ΣΙΩΠΩ!! Για τις ΨΥΧΕΣ που ΧΑΘΗΚΑΝ ΑΔΙΚΑ!!!
Το θέμα αυτογνωσία μ'έχει απασχολήσει πάρα πολύ και πολλές φορές. Από πολύ μικρή έψαχνα θυμάμαι τρόπους και μεθόδους ώστε να εντοπίσω τα αρνητικά του χαρακτήρα μου και να ανακαλύψω σημεία που θα βελτιώναν τον χαρακτήρα μου. Μια μέθοδος που με εκφράζει απόλυτα ,είναι αυτή του γραψίματος. Ισως γιατί δεν είχα την παρουσία της μητέρας μου, μιας και δεν πρόλαβα να γνωρίσω , ώστε να μπορώ να συζητώ τους προβληματισμούς ,τα όνειρα και τις όποιες απορρίες είχα απο τα παιδικά μου χρόνια και έτσι ανακάλυψα πως με το να γράφω βγάζω απο μέσα μου ότι με απασχολεί, μ'αυτόν τον τρόπο ξεσπώ.... Γράφω πάρα πολύ, γράφω σε κάθε περίσταση και για οτιδήποτε... μετά ανατρέχω στις σημειώσεις μου και ψάχνω εμπειρίες και εικόνες που έχω ζήσει στο παρελθόν ώστε να βρώ όχι τόσο κάποια κοινά σημεία ,αλλά τα κοινά συναισθημάτα . Αυτό με βοηθάει όμως πολύ ,γιατί ανακαλύπτω λίγες σελίδες μετά το συμβάν ότι κάτι άλλαξε, κάτι με πλήγωσε, κάπως φέρθηκα. .. Είναι φορές μάλιστα πως δεν μπορώ να πιστέψω οτι λειτούργησα με τον ένα η με τον άλλο τρόπο . Μέσα απο τον θυμό μου ανακαλύπτω τις αδυναμίες μου, κάποιες φορές ακόμη και κακία, αλαζονεία, ζήλεια, μεμψιμοιρία. Διαβάζοντας λοιπόν ξανά τις σημειώσεις,έχω την αίσθηση της αυτοκριτικής ,ότι με καταλαβαίνω λίγο καλύτερα και αυτό για μένα είναι σύν!!! Συμπεραίνω λοιπόν και απο διάφορα ψυχολογικά βιβλία που έχω διαβάσει κατά καιρούς πως η αυτογνωσία είναι διαδικασία όχι σκοπός. Αυτογνωσία είναι η ικανότητα να προβλέπουμε τις όποιες αντιδράσεις μας με ακρίβεια και να βρίσκουμε τρόπους να γινόμαστε ποιό αντικειμενικοί στις κρίσεις μας για ότι μας απασχολεί. Οταν δεν έχουμε αυτογνωσία, αυξάνονται οι πιθανότητες να υπερτιμήσουμε η να αποτιμήσουμε τις δυνάμεις μας και τις αντοχές μας. Και όπως πολύ σωστά είπε ο κινέζος φιλόσοφος Λάο Τσε Το να ξέρεις τους άλλους είναι σοφία. Το να ξέρεις τον εαυτό σου είναι φώτιση.
Πέμπτη 15 Απριλίου 2010
Πρός όλους τους φίλους και τις φίλες που με τιμούν με την παρουσία τους!!!
Aπο την πασχαλιά μου ένα μπουκέτο για όλους Εσάς!!!!!
Σας ζητώ ένα μεγάλο συγνώμη για την απουσία μου, όλο αυτό τον καιρό απο την μπλοκοπαρεούλα μας.... και ελπίζω να μην με διαγράψατε λόγω απουσιών..... Παραπάνω υποχρεώσεις σε δουλειά και οικογένεια όλο αυτό τον καιρό με ανάγκασαν να απέχω. Ο ποιό σοβαρός λόγος για μένα όμως ήταν, πως η μια μου κόρη , η Κατερίνα που σπούδαζε στο πολυτεχνείο Χανίων , ετοίμαζε την πτυχιακή της για να την παρουσιάσει , με αποτέλεσμα να απαγάγει το λάπτοπ μου, μιας και ο δικός της υπολογιστής, ήταν δύσκολα να μεταφερθεί απο Κρήτη... 'Εγραφε νυχθημερόν και δεν ήθελα με τίποτα να την διακόψω,ή να την αποσπάσω απο την εργασία της....ασφαλώς δεν τελείωσε ακόμη ,μα έφυγε Κρήτη για να συνεχίσει εκεί ... έτσι απελευθερώθηκε προχθές και το λαπτοπάκι μου. Δεν νομίζετε και εσείς πως ήταν ιερός ο σκοπός για τον οποίο απείχα; Θέλω επίσης να ευχαριστήσω απο τα βάθη της ψυχής μου, όλους εσάς που με τιμήσατε με το πέρασμά σας και μου αφήσατε τις ευχές σας, τις μέρες των γιορτών. Μα και όλων αυτών που με συγκίνησαν ιδίαιτερα, για το ενδιαφέρον τους , στέλνοντάς μου email εκφράζοντας τις ανησυχίες τους ...και πιστέψτε δεν ήταν λίγοι... Σας ευχαριστώ λοιπόν όλους και όλες για άλλη μια φορά και είναι μεγάλη μου τιμή που σας έχω φίλους, έστω και μέσω διαδυκτίου. Με αγάπη και εκτίμηση !!!!
Με Ειρήνη,Υγεία και Αγάπη ας υποδεχτούμε το 'Αγιο φώς της Αναστάσεως αγαπημένοι μου φίλες και φίλοι και να περάσουμε ένα υπέροχο Πάσχα όπως επιθυμεί ο καθένας!!!
_001.jpg)
